𝕊𝕡𝕣𝕠𝕠𝕜𝕛𝕖𝕤𝕒𝕔𝕙𝕥𝕚𝕘

𝕊𝕡𝕣𝕠𝕠𝕜𝕛𝕖𝕤𝕒𝕔𝕙𝕥𝕚𝕘

Vliegtuigen blijven aan de grond, treinen lopen niet, automobilisten wordt afgeraden de weg op te gaan. Maar een uitvaart? Die houdt geen rekening met weercodes en gaat gewoon door, ongeacht de hoeveelheid sneeuw en gladheid.

Dus wij gingen afgelopen woensdagmiddag met gezonde spanning op weg naar Enschede voor een afscheid en begrafenis op de Natuurbegraafplaats. Onderweg ernaartoe gingen er allemaal vragen door ons hoofd. Wat als het zo hard zou blijven sneeuwen? Wat als genodigden niet op tijd zijn? Kunnen we door de dikke sneeuw de plek wel bereiken waar we gaan begraven? Wetende dat we hier geen enkele invloed op hadden. Dus het enige wat we konden doen was ‘het over ons heen laten komen’. We konden ons toen nog niet bedenken dat het zo ontzettend mooi en bijzonder zou worden.

Na een ceremonie in het ceremoniegebouw maakten we samen een wandeling door de diepe sneeuw, op weg naar het prachtige plekje in de natuur waar deze lieve vrouw begraven werd. Een prachtig plekje, door haarzelf uitgekozen. De sneeuw kraakte onder onze voeten. Op sommige plekken stonden de genodigden tot hun enkels in de sneeuw.

En weet je wat er gebeurde? Al onze zorgen verdwenen als sneeuw voor de zon. De omgeving was door de sneeuw vooral magisch. Het leek wel een sprookje. Juist door de sneeuw werd het voor iedereen, ondanks alle verdriet en gemis, een dag met een gouden randje.

Een dag na de uitvaart krijgen we een berichtje van haar zusje: “Kan er nog steeds niet over uit hoe prachtig deze verdrietige dag was.”

Gelukkig houdt een uitvaart geen rekening met weercodes…