Kleine kinderen zijn nog heel onbevangen. Tieners daarentegen beleven de dood en afscheid nemen op een andere manier. Wij passen ons aan en zoeken verbinding om samen te kijken wat voor hen goed voelt. Soms is het in hun ogen ‘awkward’ en is het wat lastiger om direct verbinding te krijgen. Toch zien we dat ze vrijwel altijd een rol pakken.
Deze achterkleinkinderen kwamen met regelmaat bij hun omi op bezoek, die al meer dan twintig jaar met veel liefde werd verzorgd in een woonzorgcentrum. Het was voor hen dan ook niet meer dan logisch dat zij hun omi vanuit haar kamer naar de rouwauto zouden begeleiden. Samen liepen ze door een erehaag van zorgmedewerkers, gevolgd door overige familieleden. Zo’n erehaag is altijd een heel bijzonder en eervol moment, dat families nooit maar dan ook nooit meer gaan vergeten.
Een volgend eervol moment is wanneer de rouwauto wegrijdt en begeleid wordt. Zeker als dit door familieleden wordt gedaan. In dit geval door drie achterkleinkinderen die samen met Fardau hun omi een prachtig en vooral eervol vertrek hebben gegeven. Het is fijn dat tieners veelal ook een rol pakken. Hoe groot of klein deze ook is. En als ze niets willen is het ook goed. Het is vooral belangrijk dat ze bij zichzelf blijven en doen wat voor hen goed voelt.
Comments are closed