KIᑎᗪEᖇᑭᖇᗩᗩT

KIᑎᗪEᖇᑭᖇᗩᗩT

“Gaan we nu oma naar de hemel brengen?” vroeg een klein kereltje ons toen we zijn oma in een stoet, naar de locatie van het afscheid brachten. Zo mooi, deze denkwijze. We zullen zo nu en dan wat kinderpraat delen. De wereld van kinderen is zo bijzonder, daar kunnen wij zeker weten veel van leren.
Rouw bij kinderen komt vaak in stukjes. Het ene moment zijn ze intens verdrietig en het andere moment spelen ze er vrolijk op los.

Als volwassenen willen we kinderen van nature het liefst beschermen tegen verdriet. Toch is het belangrijk om kinderen, hoe klein ze ook zijn, te betrekken bij een overlijden. Ze voelen namelijk feilloos aan dat je verdrietig bent, ook al probeer je dit te verbergen en niet te huilen. Wij zien dat er best wel wat onwetendheid is bij volwassenen. Daarom delen we af en toe situaties uit de praktijk die helpend kunnen zijn voor jou als ouder of leerkracht.

“Ik wil niet kijken, want dat vind ik eng,” zei een meisje van acht jaar toen haar oma was overleden. Wij waren benieuwd waarom dit zo was en gingen naast haar op de grond zitten en stelden haar wat vragen. Toen we haar vroegen waarom ze dit eng vond bleek ze de dood te associëren met bloed. Want ze had een keer iemand op tv gezien die dood was gegaan en die had heel veel bloed. Zij dacht daarom dat haar oma nu ook onder het bloed zat en dat was de reden dat ze niet naar haar oma durfde te kijken. Door in gesprek te gaan en te vertellen dat er niet altijd bloed te zien is als iemand overleden is, werd haar aandacht gewekt. Ze wilde misschien toch wel kijken. En uitgerekend dit meisje was degene die de dagen erna iedereen bij de hand nam om haar oma te laten zien. “Kijk, in deze kamer is mijn oma. Het is helemaal niet eng om haar te zien.”

Soms kunnen we niet bedenken wat er in een kinderbrein omgaat. Maar door in gesprek te gaan en mee te bewegen in de beleefwereld van een kind, kom je een heel eind.